Je kind op internaat

Wanneer je kind op internaat gaat, gaat dit meestal met heel wat emoties gepaard, zowel voor ouder als kind. Dit was bij An niet anders. Ze deelt haar verhaal met ons.  

Damascus

“Mama, maar ik was toch heel flink geweest en ik had het toch goed gedaan bij het OPZ. Waarom moet ik dan nu weer weg gaan?”

Weer een moment van tranen en heel wat andere emoties. Een moment van uitleggen, gerust stellen, ook weer loslaten. Koffers pakken, nog snel een kus en een dikke knuffel …. en dan afscheid nemen voor een week, elke week opnieuw.

De beslissing om Damascus in het internaat te laten opstarten is niet over één nacht ijs gegaan. Twee schooljaren geleden is de suggestie gemaakt om ons gezin te ontlasten van grote druk die op onze schouders rustte. En om ook Damascus rust te geven door in een strak schema te kunnen functioneren.

We waren er toen nog niet klaar voor en hadden graag eerst nog andere zaken uitgeprobeerd. Internaat kon altijd nog op een later moment aangevraagd worden.

En dan nu zijn we hier in het derde middelbaar beland en na de opname (of tijdens de opname al) was heel erg duidelijk dat een strak schema, met immer wederkerend patroon, voor hem wonderen doet. De grote voorspelbaarheid is een troef die je thuis nog zo goed kan proberen te realiseren, het is haast onmogelijk om volledig vol te houden wanneer er meerdere personen in het gezin zijn. Personen met elk hun behoeftes en noden en jawel… een heleboel factoren waar flexibel mee aan de slag moet gegaan worden om het te doen slagen.

Dus hier zijn we dan aanbeland… de opstart op het internaat. De laatste week van september mocht Damascus in z’n kamertje intrekken. Uiteraard hebben we dat een week vooraf leuk mogen komen inrichten zodat hij toch wel een thuis gevoel kon ervaren.

internaat

Voor wie het internaat overweegt, weet dat er vooraf nog een hele weg te gaan is met overlegmomenten met de school en het CLB, wachtlijsten, afstemmen welke leefgroep bij je kind past en hoe kan het ook anders: nog heel wat papierwerk dat in orde moet gebracht worden. Uiteraard het thuis voorbereiden op de aankomende veranderingen hoort er bij.

Voor m’n zoon is het wel leuk dat het internaat op hetzelfde grondgebied is als de school waar hij naartoe gaat. Hij maakt ’s morgens z’n boekentas klaar en wandelt dan over het grasveld naar de school. Damascus neemt z’n middagpauze op school zelf, maar er zijn ook jongeren voor wie dat te druk is en die goedkeuring hebben om in de leefgroep hun middag eten op te eten.

Er zijn heel wat mogelijkheden, ook leuke activiteiten. Internaat is niet meer die saaie, kille boel zoals het dat 30 jaar geleden was. Nu is het echt een leefgroep waar in geleefd wordt.

Even ter verduidelijking: vanaf die eerste week voelde Damascus zich thuis in de leefgroep, met allemaal bekende gezichten van op school. De allereerste dag was uiteraard super spannend en is dan ook met de nodige zorg en omkadering verlopen. En vanaf dan was het allemaal prima voor hem.

Diepe zucht van opluchting bij deze mama. En ja, ondanks dat je ziet dat je zoon het goed doet daar, blijft er ergens nog iets knagen. Een gevoel van pfff ik zou het gewoon allemaal zelf moeten kunnen doen. Ik hoop dat dat gevoel nog wat gaat wegebben met de tijd.

En nu het antwoord dat ik gaf op de vraag waar dit blog mee gestart is: ”We hebben gemerkt dat je je veel beter voelt als alles super voorspelbaar is, geen onverwachte dingen die thuis al eens kunnen voorvallen, vertragingen of veranderingen omdat we nu eenmaal met iedereen in het gezin moeten rekening houden en ja als de balletles van zus uitloopt zijn we later thuis en is het eten ook later klaar, dat is nu eenmaal zo. Je wordt niet weg gestuurd, je wordt niet gestraft. Het is effectief een oplossing om jou meer jezelf te kunnen laten zijn.”

Nieuws

Lees ook een van onze andere berichten

Nieuwsbrief

Nieuwsbrief

Lees meer
pl maart

Planning maart 2024

Lees meer